Failliet of niet?

By 26 oktober 2017Blog, Nieuws

“Zo en nu ga jij mij eens vertellen wat er aan de hand is!” zei ik tegen Dennis, één van mijn beste vrienden terwijl ik hard op de tafel sloeg. Inderdaad niet de beste manier om een goed gesprek te beginnen maar de irritatie was bij mij heel hoog opgelopen. Twintig, dertig keer zijn voicemail ingesproken zonder reactie. Minstens evenveel mailtjes en app-jes, ook allemaal zonder reactie. Zijn secretaresse op kantoor had ik weet ik hoe vaak gevraagd om hem te vragen om mij alleen maar even terug te bellen. Nooit een reactie en die arme dame kreeg duidelijk meer telefoontjes zoals het mijne en zeker ook heel vaak minder vriendelijk dan mijn verzoek. Zoiets voel je gewoon.

Het leek wel of hij tien centimeter kromp toen ik stil bleef en hem strak aankeek. Hij staarde in de verte en maakte een afwezige indruk. “Dennis, zeg eens wat joh” probeerde ik het op een wat vriendelijkere manier. “Dennis, wat is er aan de hand?” zei ik nogmaals. Hij keek me even aan, stond op en liep naar een hoge kastenwand toe. Langzaam deed hij een deur van de kast open. In die kast lag een stapel post van wel een halve meter hoog. Heel veel blauwe enveloppen en zeker zo veel enveloppen in A4-formaat van diverse deurwaarderskantoren. In de kast ernaast nog zo’n zelfde slordige stapel met alleen maar ongeopende brieven. Vele tientallen brieven. “Ik kan niet meer” zei Dennis en plofte weer in zijn stoel.

Dit moest ik even laten bezinken. Meestal denk ik vrij snel en oplossingsgericht maar iets deed mij realiseren dat ik nu toch echt een andere toon moest aanslaan. “He joh, vertel me alsjeblieft wat er aan de hand is” zei ik zo neutraal mogelijk en bleef stil.

Wat je moet weten, is dat Dennis een heel intelligente vent is, slimmer dan ik in ieder geval. Hij is snel enthousiast en ook heel goed voor andere mensen zoals zijn familie en medewerkers. Hij is net iets eerder dan ik voor zichzelf begonnen en dat ging eigenlijk heel goed. Het aantal medewerkers groeit al jaren. Leuke vrouw, fijne kinderen, leuk huis. Je kent het wel.

Trouwens, nu ik erover nadenk, er zijn wel wat mensen weggegaan in de afgelopen maanden.

“Fred, het spijt me dat ik je niet teruggebeld heb, ik kon het gewoon niet opbrengen” hoor ik opeens vanuit de verte. Ik kijk Dennis weer aan en schrik me het apelazerus. Die blik in zijn ogen laat me niet los. “Wat is er Dennis, wat is er?” vraag ik, maar eigenlijk weet ik het al. Na een diepe zucht begint hij te vertellen. Zijn op een na grootste klant is negen maanden geleden failliet gegaan.

“En daar kreeg ik nog ruim twee ton van waar ik nu waarschijnlijk naar kan fluiten. Het is niet alleen die twee ton maar ook de omzet die ik daar altijd vandaan kon halen. En mijn verplichtingen gaan gewoon door. Ik moet gewoon mijn mensen blijven betalen, ik moet de huur betalen, de energierekening, de leaseauto’s, de loonbelasting en de btw afdragen. In mei hadden we weer vakantiegeld en in juni moest ik de belasting daarover ook weer aftikken. Jij weet precies wat ik bedoel. Zo veel verplichtingen en dan mis ik zo’n groot deel van mijn normale omzet. Ik heb alles geprobeerd om het om te draaien. Afscheid genomen van mensen met een beëindigingsovereenkomst, met privégeld betaald. Mijn creditcards geplunderd om dat te kunnen doen. Mijn vrouw weet nog van niets. Toen gestopt met het betalen van de belasting en andere rekeningen zodat ik in ieder geval mijn mensen kon blijven betalen. De hele tijd maar hopen dat er weer betere tijden komen. Ik heb alles en iedereen benaderd om die omzet weer terug te winnen maar het lukt me niet. En elke keer weer van die brieven van deurwaarders met steeds maar hoger wordende boetes of van die telefoontjes wanneer leveranciers hun geld gaan krijgen. Mijn hart schiet tegenwoordig in mijn keel als ik de voordeur van het kantoor hoor opengaan. Want het zal toch niet weer zo’n deurwaarder zijn? Weet je, ze hebben allemaal gelijk maar ik zie het niet meer zitten, ik kan niet meer.”

En toen bleef het stil. Heel stil. Dit is waar iedere ondernemer zo weinig mogelijk aan denkt maar als hij dat wel doet dan is dit één van de ergste dingen die kunnen gebeuren. Een dreigend faillissement.

Allerlei gedachten raasden door mijn hoofd, hoe zijn ze getrouwd – ik hoop toch zo op huwelijkse voorwaarden -, moeten ze hun huis uit, is er nog schuldhulpverlening mogelijk, kan de gemeente iets doen voor huisvesting, zouden we nog iets met banken en andere schuldeisers kunnen bespreken? Inderdaad geen logische en gestructureerde volgorde maar ik hoefde tot nu toe nooit logisch na te denken over failliet gaan.

Even rustig. Waar praten we nu eigenlijk over, hoe groot is het probleem? Zou het misschien toch nog te redden zijn? Het is wel duidelijk dat er totaal geen boekhoudkundig inzicht is en dat lijkt me toch het allerbelangrijkste in eerste instantie. Als ik daar nu eens mee begin.

“Dennis, jij gaat me precies vertellen wat er allemaal aan de hand is. Ik ga proberen je uit deze ellende te helpen, jij geeft jouw administratie aan mij mee inclusief al die brieven in die kasten en als ik je bel, mail of app dan reageer jij direct! Jij en ik gaan naar mijn accountant bij FACET en we gaan dit allemaal bespreken.”

Leave a Reply